เพราะบางที...ชีวิตเกิดการเพ้อ

และแล้ว การเริ่มต้นของความ(แอบ)รักก็เกิดขึ้น หลังจากนั้นได้ไม่นาน เราก็คุยกันบ่อยขึ้น และก็บางที่ก็ดึกขึ้น ฮ่าๆ คุยเอ็มทีไร ก็ต้องคุยกับเขา หรือไม่ก็รอเขาออฟก่อนแล้วเราค่อยออฟตาม ประมาณว่าจะไปนอนพร้อมกับเขา (ทำอย่างกับเขาจะมานอนในเตียงเดียวกันฉันอย่างนั้นแหละ)

ตายละวา! เขามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

และการกินข้าวกับเขาครั้งแรกก็มาโดยบังเอิญ เกิดขึ้นเมื่อตอนที่ฉันอยู่กับเพื่อนในร้านๆหนึ่งซึ่งอยู่หน้าศูนย์หนังสือจุฬาฯ ฉันลองโทรหาพี่เค้า...

และในที่สุดเสียงสวรรค์ก็ดังกึกก้องในหู และคละคลุ้งไปทั่วหัวใจของฉัน "น้องอยู่ไหน พี่กำลังทำแว่นอยู่ตรงโบนันซ่าอะ เดี๋ยวไปกินข้าวด้วยกันมั้ย" มีหรอที่ฉันจะปฏิเสธ และในที่สุดเขาก็เดินมาหา พร้อมกับคำถามที่ทำให้ฉันรู้สึกปั่นป่วนสมองมากที่สุด "กินที่ไหนดี"

สุดท้ายเพื่อนฉํนบอก ฟูจิ โอ้โห ครั้งแรกก็ฟูจิเลยนะเว้ย ตายละวา

แต่ก็ไปกันนั่นแหละ ฉันก็เลือกเมนูเจ (ช่วงนั้นกินเจ) ก็กินกันไป

พอข้าวมา ก็เริ่มหักตะเกียบออกจากกัน ฉํนนึกถึงสิ่งที่เพื่อนฉันหนึ่งบอกกันฉันว่า ให้เขียนชื่อเรากับคนที่เราชอบที่ตะเกียบทั้งสองอัน แล้วหักออก ถ้าตรงกันแสดงว่าเป็นเนื้อคู่

เดาออกแล้วหละสิ...ฉันก็เล่นกับพี่เขาเลย ฮ่าๆ แต่ไม่ได้เขียนชื่อ บอกเขาเฉยๆ แล้วฉันก็หัก มันก็ไม่ตรงอ่านะ

แต่พี่เขาบอกว่า "นี่ มันต้องทำอย่างนี้ต่างหาก พี่จับด้านนึง แล้วน้องจับอีกด้านนึง แล้วหัก"(เขาพูดไปฉันก็ทำไปนะ) หัก! ก๊อก! พี่เขาบอกว่า "เอ๊ย! โคตรตรงเลยหว่ะ" ฉันเขินมาก มากถึงมากที่สุด เฮ้อ เก็บเอาเพ้อจนถึงวันนี้อะคิดดู แต่ฉันก็คงเป็นได้แค่เนื้องอก ไม่ใช่เนื้อคู่เขาหรอก TT

กินเสร็จเราก็กลับบ้านนะ เขากลับกับเรา เพราะบ้านเขาเป็นทางผ่าน (เขาก็แค่ทางผ่าน 555 แรง) เขาลงจากรถในไม่ช้า และในที่สุดก็ถึงเวลาที่ฉันจะทอดสายตาออกนอกหน้าต่างไป และนั่งอมยิ้มไปตลอดทาง คริคริ

หลังจากวันนั้นผ่านไป ก็เปิดเทอม เป็นการไปเรียนที่ดูสดใสกว่าแต่ก่อน เฮ้ออ แต่ต้องรับภาระงานในฐานะประธานพาเหรดของสี ในวันกีฬาสี โอ้วว จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อคืนวันนั้นฉันไปเที่ยวเปรู

ฉันไปจริงๆนะ ไป 10 วัน กลับมา งานพาเหรดแทบจะยังไม่ได้เคลื่อนไปไหน เพราะมีงานหนึ่งเข้ามาอย่างเร่งด่วน เพราะฉะนั้นความเครียดเข้ามาแล้ว ความสุขจากการไปเที่ยวมาจางลงๆ มีเวลาอีกสองสัปดาห์ครึ่ง กับ ภาพพาเหรดในฝันของฉัน มันยังเป็นแค่ภาพวาด และดูราวกับว่ามันจะเป็นแค่ภาพวาดจริงๆ ตะเกียงวิเศษของยักษ์ที่อันยักษ์ กับพระราชวังของกษัติรย์ที่จะทำให้มันเหมือนเป็นกล่องที่เปิดออกมาเป็นท้องพระโรงได้ กับเวลาแค่นั้น เอาหละวะ มาแล้วถอยกลับไม่ได้ สู้ตาย!!!!!

นานวันไปเกิดความเครียด บวกกับความคิดถึงเขา ฉันเลยชวนเขากินข้าวบ้างอะไรบ้าง (สองต่อสองนะจ๊ะ งานนี้ เพื่อนฉันไม่เกี่ยว ฮ่าๆ)

ครั้งหนึ่งเขาก็พาฉันไปซุปเปอร์มาร์เก็ต เพื่อที่เขาจะได้เลือกสรรซื้อข้าวสารอาหารแห้งเข้าบ้านของเขา ฉันเลยดูเป็นแม่บ้านจำเป็นของเขา ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เลือกสรรสินค้ากับเขาก็ตาม

ครั้งหนึ่งเขาอารมณ์ดีแปลกๆ เล่นมุกกับฉัน แต่ขอโทษ แป๊กเว่อ แต่ฉันก็ไม่ได้อะไร ก็ชอบเค้าไปแล้วหนิ อะไรอะไรในตัวเขาก็ดูดีไปหมด แม้กระทั่งขี้เล็บของเขายังดูดีเลย ฮ่าๆ

และในวันเดียวกันเขาพาฉันเดินในจุฬาฯ เพื่อที่จะออกทะลุไปสามย่าน เขาพาฉันไปสักการะรัชกาลที่5 ที่อยู่ตรงน้ำพุใกล้ๆกับรั้วจุฬาฯ

ครั้งหนึ่งเขาเคยให้ฉันไปดูเขาตัดผมเป็นเพื่อน และก็ช่วยเลือกทรงผมให้เขา ฉันนึกไม่ออก เขาก็เลยได้รองทรงมาอย่างไม่ค่อยอยากได้ แต่เขาก็ช่างมัน ฮ่าๆ

และเวลาก็ผ่านไป ภาพวาดงานพาเหรดของฉันก็ออกมาสู่สายตาจริงๆ กีฬาสีผ่านพ้นไป ได้รางวัลอันดับสอง กรี๊ดแทบเป็นบ้า แต่ก็ภูมิใจที่ทุกคนมีความสุขกับมัน และเบื้องหลัง คือ กำลังใจที่ได้นอกจากเพื่อนๆ พ่อแม่ ครู แล้ว พี่เขาคนนี้นี่แหละ ที่ฉันฝันถึงเขาทุกวัน คิกคัก

เดือนนี้เป็นเดือนแห่งกีฬาสีเลยก็ว่าได้ ฉันทั้งเหนื่อย เครียด แอบร้องไห้ และสุดท้ายปลายทาง คือความสุขที่ฉันได้รับ และที่ฉันเห็นในตัวทุกๆคน รวมถึงเขา ที่ฉันคิดว่าฉันจะรักเขาตลอดไป ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

มันเป็นเดือนแรกของปีที่ฉันสัมผัสถึงลมหนาว

ลมหนาวเจ้าขา ขอให้นำพาความสมหวังในรักจริง

แต่หนาวนี้ไม่ได้เป็นฤดูเหงา แต่หากจะ...

"มีเธอเป็นฤดูแห่งความรัก
ฤดูที่ทำให้โลกนี้สดใส มีเธอเป็นฤดูที่ใครก็คงไม่เข้าใจ
ถ้าหากไม่ลองเปิดหัวใจ ให้รักเธออย่างฉัน"
ฤดูรัก - ต่าย Seasons Change

และสิ่งที่กำลังตามมาคือ...เรียนให้ทัน งานให้เสร็จ สอบให้ผ่าน

(โปรดติดตามชมตอนต่อไป)

ปล. ช่วงต้นสัปดาห์ที่ผ่านมา เป็นอีกช่วงหนึ่งที่บั่นทอนสุขภาพกายและจิต หลังจากสอบแพทฝรั่งเศส ไมเกรนสวาปามเลยอะ ฮ่าๆ แต่อย่างไรก็ตาม เหลืออีกสองครั้ง เราจะทำให้มันดีขึ้นไปเรื่อยๆจนถึงเป้าหมาย แหะ สู้ๆ

แกทแพทก็ผ่านไป...เย้ เหลืออีกสองครั้ง เพื่ออักษรฯ จุฬาฯ !!!

ปล2. เค้าอยากจะบอกว่า "เมืองไทย มีแต่คนไทยเท่านั้น ที่จะทำให้เมืองไทยน่าอยู่" นะจ๊ะ

แล้วเจอกันจ้า